ذهن خیس /

آقای همایون شجریان ! لطفا اینجا را بخوانید !

2012-01-19T10:59:00.004+03:30

همایون شجریان از آن دسته آدم هایی ست که همه چیزشان تمام شده است . کاملِ مطلق . از آن دسته آدم هایی که دوست داری اگر مجال باشد ، مدت ها بنشی و با او حرف بزنی . از آن هایی که بدجور در دل می روند . از آن آدم های متواضع و پُر .

همایون شجریان را باید بوسید . باید گفت که معرکه است . باید گفت که در این دوره موسیقی ایران ( البته بعد از پدرش ) بی نظیر است . باید گفت که چقدر " شب جدایی " را خوب می خواند ، " افسانه عشق " را ، " هوای گریه " را ... . باید گفت که خوب می گوید " در کنج دلم عشق کسی راه ندارد ... " ، چه خوب می گوید " آدمی را آب و نانی باید و آنگاه آوازی " ...

همایون شجریان یک انسان خوب دوست داشتنی به تمام معناست .

بهترین ها را برایش آرزو می کنم .

پ.ن : یک زمانی شک داشتم به این که این خواننده ی خوب کشورمان ، خواننده ی موفقی بوده باشد ، ولی الان نه :)

Separation won Golden Globe 2012 / جدایی نادر از سیمین برنده گلدن گلوب

2012-01-16T10:29:00.001+03:30

خیلی خوشحالم ... یه پیروزی بزرگ بود ...

جایی برای آرام گرفتن .

2012-01-11T14:59:00.008+03:30

دلم یه جای دنج می خواهد . دنج دنج . دور از آدم ها . دور از قضاوت ها . یک جایی که فقط تو باشی و خودت و موسیقی و طبیعت . دور از غیر قابل تحمل ها . بروی به یک جای ساکت . یک جایی که سقف ش آسمان باشد و موسیقی برایت بنان بخواند ، یا همایون یا آه باران شجریان یا اصلاً باران عشق چشم آذر . یک جایی که تنهایی معنای خوشبختی باشد .

و من خسته ام .

پ . ن : امروز فهمیدم که یکی از بچه های مدرسه به خاطر تزریق نادرست آمپول ، فوت شده ...

از مشغله های یک دبیرستانی

2011-11-15T00:11:00.001+03:30

وقتی کلی حرف داشته باشی برای گفتن و وقت نباشد که بنویسی . وقتی گره می افتد در کارت ، وقتی زندگی روی دیگرش را به تو نشان می دهد ( نه لزوماً روی بدش را ) . وقتی کلی صبر کرده ای که این صفحه لعنتی باز شود و بیایی همین چند خط را بنویسی ، که اینجا انگار پناهگاهی باشد برایت برای فرار از مشغله ها . وقتی آخر این صفحه باز میشود و حرفت نمی آید . وقتی گردن ات حالت بدی گرفته و درد می کند از بس سرت را پایین گرفته ای برای کتاب خواندن ...

و این وسط مسطا مادر میگوید بیا شلغم بخور . هی .

معضلی به نام روزنامه سلامت ... !

2011-11-03T15:52:00.000+03:30

قبل از اینکه زنگ آخر بخورد و با معصومه تند و تند از مدرسه بیرون بیاییم که به سرویس برسیم ، ویارم می گیرد که بروم از دکه سر خیابان راه آهن یک روزنامه بخرم . هزینه اش هم جا ماندن از سرویس و حمل کیف سنگین لپ تاپ است که نفسم را می برد تا به سر خیابان برسم . توی کیف سه تا کتاب قطور زیست شناسی ست . سوار سرویس که می شوم باز هم دو دل ام که بروم ؟ یعنی واقعاً بروم ؟ و از آنجایی که اکثر اوقات یکهو ! تصمیم می گیرم ، از سرویس پیاده می شوم و به سمت دکه می روم . کیف خیلی سنگین است . نفسم بند می آید . هر جور هست اول خودم را به پاساژ ملت می رسانم و از شاگرد مامان دو تومن پول می گیرم و بعد هم ... بله ! کمتر از پنج دقیقه روزنامه سلامت توی بغلم است . بعد هم سمت تاکسی ها می روم و ...
این حال پنج شنبه های من است . هر پنج شنبه که روزنامه سلامت می آید و وسوسه خریدنش مرا تا سر خیابان راه آهن می کشاند . حتی اگر نفسم بگیرد . حتی اگر از سرویس جا بمانم . حتی اگر خسته باشم . به داشتن و خواندنش می ارزد :)

دلم تنگ شده بود / است .

2011-11-02T14:45:00.002+03:30

حسابی دلم برای وبلاگ نویسی و وبلاگ خوانی تنگ شده ست . برای بعد از ظهرهایی که آسوده بنشینم و وب گردی کنم .
یک زمانی فضای مجازی برایم پناهگاهی بود برای آرام گرفتن .
دلم تنگ شده است برای وبلاگ نوشتن . نوشتن . خب به هر حال این وبلاگ جزئی از وجود و زندگی من است . دوستش دارم. اما ، فعلاً چاره ای نیست . به قول بزرگی این نیز بگذرد .

سال سوم

2011-09-24T12:34:00.002+03:30

شاید مهم ترین چیزی که امسال عمیقا بهش رسیدم این بود که یاد بگیرم خودم رو با تمام ویژگی های ظاهری و باطنی م بپذیرم . بهم برنخوره وقتی یکی بهم میگه راهی رو که میری اشتباهه . بهم برنخوره وقتی ازم انتقاد میشه ( چه سازنده چه غیر سازنده ) . یاد گرفتم از اون چیزی که هستم فرار نکنم . و این برام خیلی با ارزشه . 

از فردا سال سوم دبیرستان برام کلید میخوره . سالی که خیلی با ارزش و مهمه ( از نظر زمانی ) . میخوام امسال بیشتر برای خواسته هام تلاش کنم . دور چیزهایی رو که من رو از اهدافم دور میکنه خط بکشم . می دونم سخته . ولی غیر ممکن نیست . 

درست استفاده کردن از فرصت هام برام مهمه . باید یاد بگیرم که ارزش خیلی از کارها رو توی زمان خودشون بدونم . یاد بگیرم که خیلی از کارها ارزش صرف زمان با ارزشم رو ندارند . باید مفید زندگی کردن رو یاد بگیرم . % 

میدونم تو این مسیر سختی هست . ناامیدی موقتی هست . اما باید به خودم قول بدم که شکست نخورم . که به راهی که میرم شک نکنم . امیدوارم . 

خواهرک سیزده سال دارد .

2011-07-27T13:44:00.004+04:30

دیشب خواهرم در حالی که من از دستشویی تازه درآمده بودم ، دست مرا کشید و آورد توی اتاق و با صدای آرام یک بسته را نشان داد و گفت : این چیه ؟ وقتی از مامان می پرسم جواب درست و حسابی نمیده .
من هم هی بسته را این ور و آن ور کردم و البته برایم مثل روز روشن شد که یک عدد بیبی چک است . و در حالی که خودم را آماده می کردم که به شیوه درست برایش توضیح بدهم ، خواهرک با صدای آرام گفت : کا.ندوم نیست ؟
و چشم های گرد شده من همانا و رفتار عادی خواهرک که انگار گفته باشد " آبنبات چوبی نیست " هم همانا  .
خب باید اعتراف کنم که من وقتی سیزده ساله بودم ، اطلاعاتم در این حد نبود . دنیا طور دیگری بود . بله . 

چلاق شدیم .

2011-07-27T13:02:00.004+04:30

شهر ِناز :

... ما مردیم از بس زندگی آن جوری  که دلمان می خواست نشد ، مردیم از بس زندگی  ، شبیه زندگی های آن همه کتابهای قصه ای که خوانده بودیم نشد ، و از بس که  آدمهای توی زندگی امان شبیه به آن همه آدم های توی آن همه کتابهای قصه از  کار در نیامد که نیامد ... ما مردیم از بس زندگی لنگ زد ، آدمها لنگ زدند و  ما هم ... چلاق شدیم از بس که لنگ زدیم ، تا بلکم ، همه چیزمان به همه  چیزمان بیاید! 

تلخ تر آن است که همه اش به این  نقطه ی لعنتی برسی که مجبور بشوی همچو اعتراف وحشتناک ِ مزخرفی را روی  کاغذ بیاوری ... روی صفحات زندگی ات حتی ... این نوشتن ، آدم را چه بیمار  می کند گاهی ... امشب از آن شب هاست که تمام نمی شود لعنتی و بغض که تا  نیمه چسبیده بیخ گلوم را ...

... ما مردیم از بس هیچ کس به هیچ کجاش نبود روح ِ ما ، روان ِ ما ، اعتراض ِ ما ، درد ِ ما ، رنج ِ ما ، رنجش ِ ما ، ... قلب ِ ما حتی !

تنی برای باران

2011-07-25T22:13:00.004+04:30

دلم باران می خواهد . 
از آن باران هایی که همه چیز را  با خود می شوید و می برد . آن وقت همه چیز نو می شود . آن وقت من زیر باران قدم خواهم زد . بی مشغله ، آسوده ، با لبخند .
خوشبخت خواهم بود .

بعد از ظهر جمعه

2011-07-22T15:14:00.005+04:30

در شهر جوجه تیغی ها سلاح گرم و سرد ، معنایی ندارد .

دل نامه

2011-07-20T23:03:00.003+04:30

آن وقت ما چه کنیم که جایی که " دل " می نامندش ، هیچ منطقی سرش نمی شود ؟ چه کنیم که گاهی دوست دارد کارهای احمقانه ای بکند ؟ چه کنیم که هیچ چیز نمی فهمد ؟ چه کنیم که گاهی در تابستان سرمای سوزناک می خواهد یا در کویر ، دریا می خواهد یا در خلأ ، محیط مادی می خواهد ؟ یا دلش آدم های قصه های قشنگ را می خواهد ؟ که خیلی بی منطق است .
خب الآن وقتش شده که به دنیا به طرز لجوجانه ای بگوییم مــــــــــــــــــرض ... مسخره ی لوس ... .
و هیچ عذری هم پذیرفته نمی شود . لطفاً اصرار نکنید .

کسی که مثل هیچ کس نیست

2011-07-15T12:37:00.007+04:30

گاهی آدم با کسی احساس نزدیکی می کند . یعنی مثلا وقتی با طرف می نشینی حرف می زنی ، می بینی چقدر نقاط مشترک زیادی دارید . بعد از همان جا شاید ناخودآگاه دنبال تفاوت ها هم می گردی . در شخصیت ش غرق می شوی . سعی می کنی که بشناسی اش ؛ و بعد " وابسته " می شوی به او . بدجور و بی تعارف . طوری که آن شخص قسمتی از تو را تصرف می کند . جزئی از تو می شود . گاهی چیزهای با ارزشی را یادت می دهد و گاهی فقط نگاه کردن به حرکات ش برایت جالب و شگفت انگیز است . و تو دیگر دلت نمی خواهد نبینی اش . دلت نمی خواهد از دستش بدهی . دوست داری بیشتر حرف بزند . دوست داری بیشتر با او وقت بگذرانی . دیگر نمی توانی دوستش نداشته باشی . و مشکل از همان جایی شروع می شود که او نمی تواند همیشه باشد . نمی تواند همیشه بماند . می رود ؛ حتی موقتاً . و این تو را بیچاره می کند . آن چنان دلت می گیرد و خلقت تنگ می شود که نگو . الآن دقیقاً یک همچین حسی دارم . مرجان دیشب رفت . البته از نوع موقتی . بعد فکر کن با این وضع من باید الآن بروم درس هم بخوانم .

شاید شعر

2011-07-12T23:15:00.015+04:30

از دور برایم دست تکان می دهی

دور می شوی
یک عالم را با خود می بری
و من
ایستاده در ایستگاه
هنوز هم چشم هایت را باور دارم ...*

* امروز بعد از ظهر در حالی که فیزیک می خواندم ، نوشتم ش :)

** A time for us

کنسرت نامه 2

2011-07-12T11:45:00.005+04:30

قسمت دوم (:

* خلاصه ما وارد تالار شدیم . مامان جان لطف کردند کیک و هات چاکلت برایمان خریدند . یک ربعی هم توی سالن منتظر بودیم . خانم مسئولی هم جلوی درب مخصوص ورود ایستاده بودند و به سوالات احتمالی جواب می دادند . هی ملت می آمدند التماس که خانم تو رو خدا بگذار ما برویم داخل و همایون و استاد متبسم را ببینیم ؛ هی این خانم خودش را جر می داد که بابا نمی شود ، نمی گذارند . البته برخی خداعزیزکرده ها را با پارتی بازی می گذاشت بروند . بله ، اینجا هم حقوق تان پایمال می شود . نگویید نگفتم ها .

* ما ردیف 17 بودیم با شماره صندلی های 10 و 11 و 12 . بله . من هم دقیقاً وسط سالن نمایش نشسته بودم به همه طرف اشراف داشتم . سن را پرده ی سورمه ای خوش رنگی زده بودند و فضا حسابی آرامش بخش و رویایی شده بود . گروه نوازندگان وارد شدند ؛ همه کف زدند اما بلند نشدند ( نکته ی مهمی ست این ) . بعد حمید متبسم و یک آقای دیگری که سه تار میزد ، وارد شدند . این بار همه بلند شدند و کف زدند . ما هم که تابع جمع . حدود نیم ساعت فقط نواختند و چه خوب هم نواختند . اما مامان کم کم داشت حوصله اش سر می رفت . بعد یکهو همایون وارد شد و جمعیت غوغا کرد ...

* و بعد خواندند و خواندند . و چه خوب هم خواندند . حسابی روح مان پالایش شد . بعد یک جایی با تشویق تماشاچیانی که ما باشیم ، برنامه را قطع کردند و بخش اول تمام شد . از شما چه پنهان که ما سراسیمه از سالن نمایش بیرون آمدیم . ( با خودکار و کاغذ البته ) به سمت اتاق مخصوصی که گروه در آن بودند . باز خانم مسئول دم در ایستاده بود . باز یه عده در حال التماس کردن بودند و البته خواهر ما هم . خانم معتمد آریا هم یک لحظه مثل برق و باد وارد همراه با آقایی رفتند داخل . بعد من نفهمیدم کِی خواهرک وارد اتاق شد . مامان رفت آلبوم سیمرغ را خرید . خواهرک که بیرون آمد ، خانم مسئول اجازه دادند که من هم بروم توی اتاق . اول متحیر اطراف را نگاه کردم . فقط نوازنده ها توی راهرو بودند . از خانمی سوال کردم گفت همایون در اتاق اول است . خب ... بله نشسته بود روی صندلی و دو خانم هم برای امضا گرفتن روبرویش نشسته بودند . آلبوم را که دستش دادم ، اسمم را پرسید ؛ گفتم شکیبا . بعد مکث کرد پرسید فامیلی تون چیه . من مکث کردم . انگار یادم رفته بود . گفتم . گفت آها شما خواهر یکتا هستید ؟ گفتم بله . و بعد هیچی دیگر با نیش باز از اتاق بیرون آمدم . دلم میخواست خانم مسئول را ببوسم ( البته فقط در همان لحظه که جوگیر شده بودم ) . بس انرژی ای گرفتم که مپرس . ( هم وزن با : درد عشقی کشیده ام که مپرس ) . بله ما خیلی از خود احساس رضایت کردیم . بله .

* بخش دوم کنسرت پرشورتر بود . یک جایی مکث کردند . مردم حسابی دست زدند . گروه تعظیم کرد . بعد یکی داد زد درود بر همایون . و بعد مردم دوباره جوگیر شدند و دست و سوت و جیغ و فلان . خلاصه ساعت یازده و نیم برنامه تمام شد . بیرون سالن حسابی شلوغ شده بود . خیلی ها مانده بودند تا عکس بگیرند . که البته دماغ شان سوخت . چون معلوم نشد همایون کی و از کدام در مخفی یا احتمالاً پشتی از تالار خارج شد . این طوریاست دیگر .

* در اینجا باید بگویم که اگر می خواهید بنده را سرزنش کنید که حیف وقت و حیف پول و فلان ، باید خاطرنشان کنم که سخت در اشتباهید . بنده از کرده ی خود بسیار خرسندم . بله . حسودا ... .

سناریوی اینجانب تمام شد . به خوبی و خوشی . من هم که زنده ام . با تشکر .

کنسرت نامه 1

2011-07-10T23:17:00.007+04:30

قسمت اول (:

* کنسرت رفتن یکی از گام های من در جهت اهدافم بود مثلاً . نمیدانم کدام سکانس احتمالاً هندی زندگیم بود که احساس کردم همایون شجریان خودِ خودِ endش است . البته نه اینکه نیست . یا شایدم واقعاً نیست . اما خب ، هدفم نقل گاهی از لبه ی تیغ افتادن خودم است که گاهی از بعضی افراد در ذهنم غول می سازم . غول شهرت یا غول تکنولوژی یا یک چیزی در همین مایه ها . بیخیال . گفتن ندارد . بعداً خودم حلش می کنم . اما در مورد کنسرت و حواشی آن باید بگویم که به هر حال در این مورد همه چیز نایس بود . هر چند که هزینه بلیت نسبتاً بالا بود و کمرشکن ( البته برای جناب پدر که دور از جانشان هم باشد ) ، اما من از آن جایی که همیشه هر وقت خواستم و تمنا و اراده کردم اجرا و مهیا شده است ، این نیز مورد پذیرش پدر جان قرار گرفت . در نتیجه اینکه ، من و مامان و خواهرک رفتیم تهران عتیقه . بله ، عتیقه .

* از آنجا که بابا با ما نیامدند ، با یک فروند ولووی اسکانیا راهی شدیم . گفتن ندارد . اما من حسابی مورد لطف فضای ولوو قرار گرفتم . مثلاً خواهرک کنار پنجره نشست و نگذاشت که من بنشینم و به خطوط جاده زل بزنم . بعد هم مشکل کمبود شانه برای کپه کردن و خوابیدن داشتم ؛ خواهرک شانه هایش استخوانی ست و اصلاً سر گذاشتن بر روی آنها عذاب است ، این طرف دستم هم که خالی بود . هیچی . گردنم خشک شده بود . اصلاً یه وضعی ...

* از مسائل فرعی و مزخرفات قبل از رفتن به کنسرت که بگذریم ، می رسیم به حدود دو ساعت قبل از کنسرت که من و مامان و خواهرک در خیابان های مسخره ی تهران پرسه می زدیم تا تالار وحدت را پیدا کنیم . مثلاً یک سکانس از آن ، حوالی خیابان انقلاب بود که حتی یک نفر هم ( حتی پلیس ) به ما آدرس درست نمیداد و ما عرض خیابان را چندین بار این ور اونور کردیم . بله . چنین وضعی بود . آخر سر هم بعد از کلی راه رفتن و غرغر کردن سوار بی آر تی شدیم و رفتیم چهار راه ولیعصر .

* جلوی در ورودی تالار وحدت کم کم شلوغ شد و جالب بود که خانم های عزیز قبل از آمدن بی شک وقت آرایشگاه داشته اند . سر و وضع من هم این وسط خنده دار بود . بعد از کلی راه رفتن و عرق کردن و هووووو ... . بعد یکهو آقای همای تشریف آوردند و خانومی جیغ بنفشی زد که اِ اِ اِ اِ اِ همای ! بعد با هم دست دادند . که البته بر خلاف قوانین پذیرشی شهرستانی من بود . هیچی . ما یک یه ربعی اونجا منتظر بودیم و بعد ورود را زنانه مردانه کردند و رفتیم داخل و تحویل بلیط و ...

در اینجا باید بگویم که این نوشته مانند سریال های جذاب تلویزیون ایران ، ادامه دارد ...

در پس حقیقتی تلخ

2011-07-10T18:42:00.003+04:30

گم می شوم

همین روزها

در پس حقیقتی تلخ

اما

پیش از رفتن

دست هایم را برایت

در باغچه سرد حیاط می کارم

باغبان خوبی باش ...

17تیر- کنسرت سیمرغ

2011-07-09T23:06:00.008+04:30

امضای همایون شجریان

بی شک دیشب یکی از بهترین شب های زندگیم بود ...
ممنون آقای همایون شجریان ...
ممنون گروه سیمرغ ... ممنون آقای حمید متبسم ...
ممنون خانم مسئولی که اجازه دادی بروم توی اتاق و همایون را ببینم ...

* عکس های تالار ، یواشکی گرفته شده اند !

The Sunset Limited

2011-07-07T16:51:00.011+04:30

The Sunset Limited /2011

1 :
- بخش اعظمی از دنیا از بین رفته و بزودی همه ش از بین میره .
+ متوجه منظورت نمیشم پروفسور ...
- منظوری ندارم ... اشکالی نداره ؛ چیزهایی که دوست داشتم خیلی سست بودند ، خیلی شکننده . نمی دونستم . فکر می کردم فناناپذیر هستند ؛ ولی نبودند .
+ و همین بود که تو رو روی لبه ی سکوی ایستگاه فرستاد ؟ چیز شخصی ای نبود ؟
- چرا شخصی بود . تحصیلات همچین کاری می کنه . دنیا رو شخصی می کنه .

2 :
- خب این رو بشنو جناب کشیش . من منتظر تاریکی بودم . من آرزوی مرگ کردم ، مرگ واقعی . و فکر می کنم اگه بمیرم . مردمی رو که توی زندگی میشناختم ، می بینم . نمی دونم باید چی کار می کردم . واقعاً وحشتناکه . یه کابوس وحشتناک . اگه فکر کنم که قراره مادرم رو دوباره ببینم و دوباره همه چی از نو شروع بشه . فقط این دفعه دیگه دورنمای مرگی هم در کار نیست . می تونه آخرین کابوس باشه .
+ پروفسور نمیخوای که مادرت رو ببینی ؟
- نه نمی خوام . می خوام که مرده همون مرده بمونه ؛ برای همیشه . می خوام یکی از اونها بشم . اون وقت دیگه هیچ موجودی نمی تونه باهات ارتباط داشته باشه ؛ هیچ ارتباطی . قلبم گرم میشه وقتی بهش فکر میکنم . تاریکی ، تنهایی ، سکوت ، آرامش ... و همه اینها در چند قدمی مونده . من وضعیت ذهنی م رو مثل یه نگاه بدبینانه به زندگی نمی دونم . من اون رو واقعیت خود دنیا می دونم . اگه مردم بتونند دنیا رو همون طور که هست ببینند ، بدون رویا پردازی و توهمات ، فکر نکنم بتونند دلیلی بیاورند که در اسرع وقت نمیرند .

تابستانه

2011-07-06T16:46:00.013+04:30

1. برای جمعه شب ، بلیت کنسرت سیمرغ رو رزرو کردم (+) و دارم میرم تهران . دروغ چرا ؟ حسابی ذوق زده ام .

2. این هفته ، هفته ی شلوغی بوده / خواهد بود . امشب هم مرجان رو بعد از دوماه می بینم و حسابی هیجان زده ام .
3.بابا قول داده که ما رو تابستون همین امسال ببره ترکیه ( استانبول ) و این رو هم جزو اتفاقات و تجربیات خوب امسال میگذارم .
4. دارم کتاب " نفس بریده " رو می خونم . محشره . به سفارش آقای یک پزشک .

همینا .

آرامش آسمان

2011-07-01T00:56:00.006+04:30

تو که نمی دانی چه وسیع است آغوشت ؛
به اندازه تمام تنهایی هایم جا دارد برای پناه گرفتن .

این یک توهم نیست !

2011-06-24T16:46:00.003+04:30

کسی صدایم می کند . روز و شب . هر لحظه . از پشت حس سرد باغچه خالی ِ حیاط . از پس روزهای سیاه و سفید . از جنس امیدی کهنه در گوشه ی قلبم . و من ... نمی دانی که چه سردرگمم در این آشفته حالی . میان روزهای پاکِ بی خبری و چشم های تو که شبی گم شان کردم و صدایی که هر لحظه مرا می خواند ... .
تو بگو چه کنم .

دیو باید بمیرد

2011-06-22T16:44:00.004+04:30

نمی دانم اسمش را چه بگذارم . دم صبح ، با آن حال گیج و مبهم . که حتی یادم نیست کجای دنیا ایستاده ام . آرام آرام بیایی جلو . نرم نرم . نفس هایم به شمار بیفتد . یک لحظه بایستد . چشم هایت در تاریکی بدرخشد . و صدای نفس هامان . که دیگر نترسم از این لحظه ای که بارها مرورش کرده ام و همیشه یک جا می ایستادم و جرأت نمی کردم جلوتر بروم . اما حالا ترس تبدیل شده به یک حس خنک و قشنگ و دست هایی که در عالم خواب هم به دنبالت می گردند . که حتی نتوانم صدایت کنم . که هرگز نخواهی بروی و گم شوی در سیاهی ها و مرا با آن همه گنگی و گیجی تنها بگذاری . که حتی در آن حال هم از خودم قصه بسازم . از خودم ، از "تو"یی که آدم هایش عوض می شوند . از حسی که هیچ گاه تغییر نمی کند . از این آشفتگی ها . از آرمان ها ، آرزو ها ...

و واقعیتی که در آخر بیخ گلویم را می گیرد و از من توضیح می خواهد و من ... نمی دانم نام این آشفتگی ها را چه بگذارم .

من فیلسوف نیستم

2011-06-20T16:42:00.002+04:30

بین رویاها و واقعیتِ زندگی مان هیچ تناسبی نیست . مشکل همینجاست .

جای دست های تو خالی توی خونه **

2011-06-15T16:40:00.003+04:30

دردت به جانم نرو .

دستانم خالی ست . باغچه مان غریب است . پنجره مان تنها . تنهایی مان تنهاتر . مادرم دارد بزرگ می شود . نمی توانم بیایم . خواهرک تازه پستان هایش زنده شده اند . پدرم گوشه ی دنجی می خواهد . نمی توانم بیایم . نرو . آسمان همه جا آبی نیست . و مردم همه جا "تو" را نمی فهمند . من پیراهن گلدارم را گم کرده ام . نمی توانم بیایم . احساساتم پای همین جوانه ی کوچک باغچه گره خورده است . گره کور ... باز نمی شود .
نرو . من تنم در پی آغوشی می گردد و لب هایم که هر لحظه می خواهند نامی را بگویند و جانماز این کنج که همیشه دل تنگ من است . و قالی این اتاق که حس کردن گام های مرا می خواهد . نمی توانم بیایم . هنوز حرف هایم کال اند ، قدم هایم سست ... من اینجا را دوست دارم . این کوچه را . این آدم های " توخالی ِ مغرور " را . من اینجا "بزرگ" شده ام . با همین آدم ها . با همین نگاه های نه چندان پاک ... اما با این حال ، تو را هم نمی خواهم از دست بدهم .

دنیای منی ، دردت به جانم نرو ... . *

* از نوشته های قدیمی موجود در آرشیو

** این .

سرزمین گوجه های سبز ، کجاست ؟

2011-06-02T16:38:00.002+04:30

" سر ِ گور ِ گئورگ ، اشکی نریختیم .
ادگار با نوک کفشش به خاک نمناک لب گور زد و گفت : " او این زیر است ." ادگار کلوخی برداشت و آن را به هوا پرتاب کرد . صدای افتادنش را شنیدیم . او کلوخ دیگری برداشت و به داخل جیب کتش انداخت . ما صدای آن را نشنیدیم . ادگار به کف دست هایش نگریست و گفت : " چه کثافتی ! " می دانستم منظورش فقط کثیفی نبود . گور مثل یک کیسه در آنجا افتاده بود . به خودم گفتم : " آن پنجره در واقع توهمی از یک پنجره بوده است . من به آن دست زدم . دستانم آن را پنجره ای معمولی یافتند . باز کردن و بستن آن ، مشکل تر از باز و بسته کردن چشمانم نبود . پنجره واقعی باید توی همین گور باشد . " *
* از کتاب سرزمین گوجه های سبز .
** Decision - Zbigniew Preisner

باباجونم :)

2011-06-01T16:37:00.002+04:30

چه خوب است که تو هم جنس ِ هم نسل هایت نیستی ،
چه خوب است که تو خوب فرق آبگوشت و پیتزا ، کامپیوتر و چرتکه ، احساس و لودگی را خوب می فهمی ،
چه خوب است که تو از جنس آرزوهایم هستی .
دوستت دارم پدر .

برای خاطر کودکی

2011-05-28T16:35:00.002+04:30

با اعتماد به نفس تمام ، قیچی سبز کاردستی را در دستم گرفتم .
صندلی قهوه ای رنگ و رو رفته را گذاشتم وسط اتاق . " رومینا " روی صندلی نشست . خواهر هم کنار دستم ایستاد . شاگردم شد مثلاً . من هم شدم آرایشگر . رومینا موهای بلند و فری داشت . مشکی ِ مشکی . اتاق ، نور کم سویی داشت . همیشه همینطور بود . اتاق بازی بود . آن اتاق دیگری نه اتاق بازی بود و نه اتاق خواب . فقط گهگاهی تابستان ها آنجا می رفتم و سرم را می بردم توی پنجره و توی کولر می خواندم " اَ اَ اَ اَ " . بعد هم سرما می خوردم . سخت . مادر دعوایم می کرد . اما من همیشه این کار را می کردم . حس خیلی خوبی بود . کِیف می داد .
اتاقِ کم نور عروسک داشت ، عکس داشت ، تخت داشت ، پنجره داشت . آن جا بازی می کردیم . دسته ای از موهای رومینا را در دستم گرفتم و با قیچی ِ کاردستی شروع کردم به کوتاه کردن موهایش مثلاً . قیچی کُند بود . هی باز و بسته اش کردم . رومینا گفت آخ . گفتم صبر کن دارد تمام می شود . از هر قسمت از موهایش قسمتی را کوتاه کردم و هر دفعه موهای کوتاه شده را می انداختم پشت کمد . بعد آب پاشیدم به موهایش و گفتم تمام شد . مبارکت باشد . خوشگل شدی . خواهر هم تأیید کرد . بعد شام که خوردند رفتند . خانه شان طبقه بالا ی خانه مان بود .
پنجره ی آشپزخانه به حیاط پایین خانه شان باز می شد . صبح مادر صدایم کرد . رفتم آشپزخانه . با همان قیافه ی خواب آلود . رومینا و پدر و مادرش پشت پنجره ایستاده بودند . شستم خبردار شد . پدرش گفت تو موهای رومینا را کوتاه کردی ...؟ . قلبم داشت از جا کنده می شد . گوش هایم داغ شده بود . چیزی نگفتم . همه داشتند نگاهم می کردم . رومینا سرش را پایین انداخته بود ...

سال ها بعد که خواستیم از آن خانه برویم ، وقتی کمدها را جلو کشیدند ، موهای رومینا معلوم شده بود . حتماً مادر لبش را گاز گرفته بود .

وقتی کم می آوری

2011-05-22T16:34:00.002+04:30

حس " چه درونم تنهاست " و گوشه نشینی و غم بغل کردنه این روزها برام .

کاکائو و کتاب و آهنگ هم دیگر جواب نمی دهد حتی .

نسخه می پیچیم

2011-05-19T16:12:00.002+04:30

گاهی باید بعضی افکار را بسته بندی کرد و در فریزر گذاشت . بعد کمی که گذشت ، وقتی یه چیزایی عوض شد ، از فریزر در آورد و از نو مزه مزه کرد .

دردنامه ؟

2011-05-15T16:11:00.002+04:30

- چته ؟
+ دستم درد میکنه . دیشب تا صبح پنجره باز بوده ... سرما زده و حالا ...
- خوش به حالت .
+ خوش به حالم ؟ ( بر می گردم طرفش با لبخند )
- ( با صدای آرام ) فقط دستت درد میکنه .
تا می آیم بگویم که نه فقط دست نیست و ... رفته است .
لبخند می ماسد روی لب هایم .
*
از ماشین پیاده می شوم . از دور می بینمش که ادای " تایپ کردن " را در می آورد .
+ ( با خنده ) چرا اینجوری می کنی ؟!
- از بس تایپ می کنی دستت درد گرفته .
سرم را کرده ام توی کیف تا کلید در را پیدا کنم . تا می آیم بگویم که اتفاقاً چند وقتی ست طرف لپ تاپ نرفته ام ، دور می شود و با خنده می رود .
خنده ام می گیرد . خل است به گمانم . از آن خل های الکی خوش ِدردمند .

آیا خودِ درونتان همچنان بر شما غلبه دارد ؟ برای من که بله .

2011-05-02T16:10:00.003+04:30

دی روز خودِ درونم آنچنان دعوایم کرد که برای چند لحظه ای در حس بارانی که آمده بود غرق شدم و عین بچه هایی که مادرشان با آنها دعوا می کنند با همه قهر کردم . خودِ درونم اما ، حتی یک ذره هم منت کشی نکرد . گفت : " همان که گفتم . " و مرا رها کرد .

خزیدم زیر پتو . نه اینکه مثل بچه ها گریه کنم . فقط می خواستم بگویم که : من قهرم .

و ... هیچی دیگر . چند لحظه با هم قهر بودیم . او هی شکلات خواست ؛ من هی گفتم : نچچچ ! او هی تمنا کرد ، من هی ناز کردم ... نتیجه اخلاقی اینکه دعوای او به سود هر دویمان بود . هم من کاری را که خواست انجام دادم و هم او بهترین نوع شکلات را خورد D:

* دوازدهم اردیبهشت : یادت می آید رفته بودی خبر از آرامش آسمان بیاوری ... ؟

پراکنده ها

2011-04-30T16:03:00.003+04:30

1. دیروز این وبسایت رو از اینجا پیدا کردم ... وعکس کنار که به نظرم بامزه بود :)

2. و بعد اینکه از این آهنگ خیلی خوشم اومده ... هی دارم گوشش میدم . مرسی از خواننده ش .

3. و ... اینجا داره بارون میاد .

همین دیگه .

صرف حال

2011-04-28T16:00:00.002+04:30

خوبم .

همین ... .

2011-04-14T15:59:00.000+04:30

انسان بودن درد دارد‏...

من فیلسوف نیستم 1

2011-04-13T15:58:00.003+04:30

[... و وقت های تلخی هم توی زندگی هست که یک لحظه برمی گردی و می بینی همه چیز داری و هیچ نداری . ]

من جا می مانم یا زمان ؟

2011-04-12T15:58:00.001+04:30

زمان میره
من هنوز نخوابیدم
زمان میره
جوراب های من کو ؟...
زمان میره
بابا صبر کن تا بیام ...
زمان میره
- : آهای ! کسی یه آدم بیزیِ شلخته پرمو رو ندیده ؟ کجا گذاشتم ش ؟
زمان میره
زمان میره ...

خونه ی عمو

2011-04-08T15:57:00.002+04:30

* رفته ایم خانه ی عمو . حیاط خانه شان بوی کودکی هایم را می دهد . از در که وارد می شویم چند تا آدم جلوی پایمان بلند می شوند . روی مبل می نشینم . احساس غریبی می کنم . چندین سال عمو و بابا با هم قهر بوده اند . ارتباط برقرار کردن با جمع ٬ برایم از حل کردن مسائل ریاضی هم سخت تر است .
* دنبال بهانه ای می گردم که از آن فضای سنگین و خسته کننده خارج شوم . گربه ی دختر عمویم بهانه خوبی ست . با چند تای دیگر می رویم توی حیاط . هوا خنک است و لباس من نازک . گربه هی خودش را لوس می کند . هی خودش را به در و دیوار می مالد . از نگین می پرسم که نر است یا ماده ؟ می گوید نر است . البته ماده یا نر بودن ش برایم فرقی نمی کند . سوال می پرسم تا با هم حرف بزنیم . شروع می کند به تعریف کردن از گربه اش . این که اینقدر گربه اش را دوست داشته باشد کمی برایم عجیب است . می گوید هر روز به خانه که می آید ٬ گربه به پیشوازش می رود . می گوید گربه بویش را می شناسد . به او می گویم که دست هایش همیشه گربه ای ست . می خندد . می گوید گربه خانگی از کف دست هم تمیزتر است . و گربه هی خودش را لوس می کند .
* وارد خانه می شویم . هنوز ننشسته ام که عمه می گوید من کمی چاق شده ام . مامان بهش بر می خورد . من اما فقط لبخند می زنم : " آره . کمی چاق شدم ". خوب یاد گرفته ام با نظرهایی که اطرافیانم می دهند کنار بیایم . در حالی که همیشه واقعیت چیز دیگری ست . واقعیت چیزی ست که من می خواهم . همین .
* شام می خوریم . چای می خوریم . آجیل می خوریم . میوه می خوریم . شکلات می خوریم . عجیب نیست . فرهنگ مهمانی هایمان همین است . بیشتر نگران شکم هایمان هستیم . و البته لباس هایمان . که چه بپوشیم . که تکراری نباشد . چشم درآر باشد . عادت کرده ایم .
* آخر شب است . با عمه دیگری درباره تاریخ ادیان حرف می زنیم . و همزمان نگین برایم آهنگ می فرستد . راجع به زرتشت حرف می زنیم . راجع به اسلام حرف می زنیم . راجع به بودا حرف می زنیم . خوب با هم کنار می آییم . عمه ام آدم روشن فکری ست . لیسانس کشاورزی دارد و فوق لیسانس هنرهای اسلامی ( مینیاتور ) و دانشگاه دولتی درس خوانده است . آدم دنیا دیده ای ست . قبولش دارم . بحث می کنیم . نگین خوابش می برد . خواهرک خوابش می برد . عمه دیگری خوابش می برد . ما همچنان بحث می کنیم . و در آخر نتیجه اخلاقی بحث مان این است که ادیان نقاط مشترک زیادی دارند . همه دچار تغییر شده اند . و در آخر هم گفتیم که نمی دانیم چرا آفریده شده ایم ... و مادر صدایم می کند که برویم .
گربه نگین دیگر توی حیاط نیست . نگین با چشم های خواب آلود بدرقه مان می کند . می رویم و معلوم نیست که دیگر کِی خانه عمو بیاییم .

معشوقه بودن را خوب نیاموخته ام

2011-04-06T15:55:00.003+04:30

گاهی می ترسم از دوست داشته شدن .

فرار می کنم از نگاه هایی که صادقانه اعتراف می کنند . نگاه هایی که تنها خودم میشناسم شان . کسی نمی فهمد . می ترسم . می ترسم آن کسی نباشم که می خواهد . می ترسم اشتباهی باشم . می ترسم سوء تفاهم باشم . فرار می کنم . پنهان می شوم . بهانه می آورم ... و البته همیشه هم موفق نمی شوم . گاهی نگاه ها و حس ها ناگهانی پیدایشان می شود . خودم را گم می کنم . و اگر لبخند بزند ... کلافه می شوم . بی حوصله می شوم . هر طور شده ناپیدا می شوم . می ترسم . چه کنم ؟

معشوقه بودن را خوب نیاموخته ام .

* : این متن بزرگانه نوشته نشده است . زیاد به دل نگیرید .

خوابی گنگ

2011-04-01T15:52:00.003+04:30

اومده بودی خونه مون . نشسته بودی پیش مامان .

گمونم اومده بودی اجازه من رو بگیری . اجازه بگیری که با هم باشیم . با هم دوست باشیم . با یه مرد دیگه اومده بودی که هر چی فکر می کنم یادم نمیاد کی بود . فکر کردم شاید مامان اجازه نده . عصبانی بشه . اما مامان می خندید . شاد بود . بعد فکر کنم رفتی . بهم اس ام اس دادی . یا چه میدونم فکر کنم همدیگه رو دیدیم . گفتی دوستم داری . ذوق کردم . شماره ی موبایلت هم گرفتم . چند بار بهت زنگ زدم . با هم خوب بودیم . می خندیدیم . حتی اسمت رو هم نمی دونستم . حتی نپرسیدم ...
دم صبح بود . از خواب که بیدار شدم . حالم نرمال نبود . حتی فکر کردم همه چیز واقعیه و شماره ت توی گوشیم سیو شده است . طعم حسی که توی خواب بهم داده بودی خیلی شیرین بود . تا ظهر منگ بودم . نفهمیدم که چرا به خوابم اومدی . من که شب قبل به کسی فکر نکرده بودم . چرا خوابت رو دیدم ؟ چهره ت آشنا بود ...
کمی از روز که گذشت ، همه چیز واقعی شد . همه چیز عادی و تلخ شد . یادم اومد که دیگه کسی رو دوست ندارم . دیگه کسی دوستم نداره . یادم اومد که همه ش یه خواب بود . شیرین بود ولی ... .
پ.ن 1 : از سفر برگشتم . ( سر فرصت عکس ها را می گذارم . )
پ .ن 2 : به زبان گفتاری نوشتم . نوشتاری نوشتن اش کمی برایم سخت بود .

a time to be born

2011-03-24T15:50:00.001+04:30

" a time to be born "

Pouya Afshar
(+)

آویزه ی گوش ت کن

2011-03-24T15:48:00.001+04:30

Great minds discuss ideas; Average minds discuss events ; Small minds discuss people.

Eleanor Roosevelt
US diplomat & reformer / 1884 - 1962

پایان هشتاد و نه

2011-03-20T15:37:00.003+03:30

برای فروردین و سفر معنوی ام ٬ برای تهران و پروانه و نغمه و مرجان و خنده ها و خیابان و ذرت مکزیکی ٬ برای خرداد و آن اتفاق بد ٬ برای چهارشنبه سوری ٬ برای فیلم های قشنگی که امسال دیدم ٬ برای کتاب هایی که خریدم ٬ کتاب هایی که خواندم ٬ برای کسانی که امسال رفتند : برای فائزه ... ٬ برای چراغ درونم که امسال خیلی روشن تر شد ٬ برای سفر ها و سفر های زیاد امسال ٬ برای اولینم که امسال فراموشش کردم ٬ برای پیوند هایی که امسال بسته شدند ٬ برای شانزده سالگی ٬ برای تمام سکوت ها - نگاه ها ٬ برای نمایشگاه کتاب امسال و محیا و خنده ها و پرسه زدن ها ٬ برای قم و حرم و جمکران و خزان و آن شب ... ٬ برای اتفاقی که در سوریه برایم افتاد ٬ برای ترکیه و ساختمان ها و اتوبوس و نگاه ها ٬ برای هتلی که بوی شکلات می داد ٬ برای عروسی دایی جان و من و امتحان هندسه ٬ برای رنج ها - شادی - خنده ها - گریه ها ... ٬ برای سال ۸۹ ای که رفت ...
نقطه ٫ ته خط ....... .

عادت می کنم/یم

2011-03-18T15:35:00.002+03:30

شب است . بوی سنبل می آید .
نشسته ام رو به روی یک عالم کلمات و مفهومات گنگ و طفل معصوم . کسی مرا نمی فهمد . دارد نوروز می آید . اما نه من و نه این گل سنبل روی میز ٬ هرگز نوروز را نفهمیده ایم . همه چیز یک نمایش است . بازی ست . به مادر گفتم . همیشه گفته ام . با سکوتم . گفته ام که زندگی مان زیبا نیست . همه چیز کسل کننده است . گفته ام که زندگی مان چیز عجیبی را کم دارد . گفته ام که کم کم دارم پیر می شوم در این شانزده سالگی سردرگم . گفته ام که اطرافیانم را به هیچ وجه دوست ندارم .
دلم چیز تازه ای می خواهد . این آدم های " مغرور توخالی " خسته ام کرده اند . دارم کم کم در توهمات شان حل می شوم . دارم عادت می کنم . عادت می کنم . به روزمرگی ٬ به تسلیم بودن ٬ به رخوت ٬ به سازگاری ٬ به سکون ... . خوب دارند می سازندم . خوب . و من تنها در آن دوردست ها ٬ خواسته ها و غریزه ام را می بینم که دارند دست و پا می زنند و غرق می شوند .
چیزی نیست . عادت می کنم .

سه ...دو...یک...چیک !

2011-03-17T15:34:00.004+03:30

هر وقت خواستی عکس بگیری ، غم و غصه هایت را کنار بگذار .

بگذار باشد برای خودت و تنهایی هایت . لبخند بزن ! بگذار لااقل عکس هایت روایتی دروغ در موردت بگویند . بگذار بعدها با عکس ها ، تو را شاد ببینند . بخند ! زیاد بخند ! بگذار عکس هایت با لبخند ثبت شود . بگذار بعدها بگویند : " خوش به حالش ... آدم شادی بود . " می دانی که ! " شادی " بزرگترین نعمت است ... .

]چهارشنبه سوری89

2011-03-16T15:32:00.002+03:30

نوبهاری / محسن نامجو :

عمری دگر بباید
بعد از وفات ما را
کاین عمر طی نمودیم...
کاین عمر طی نمودیم...
اندر امیدواری، اندر امیدواری، اندر امیدواری، اندر امیدواری، اندر امیدواری...

* آدمایی که دیشب شادی چهارشنبه سوری رو از ما گرفتید !

lantern

2011-03-14T15:31:00.002+03:30

درون هر فردی چراغی روشن است .
یکی چراغش آبی ست ؛ مثل دریا . یکی سبز ؛ مثل برگ . و درون های سیاه ؛ مثل شب . هر چقدر بیدارتر می شویم چراغ ، پُرنورتر می شود . سوزاننده تر . و در عین حال تنهاتر می شویم . آدم های کمی هستند که چراغ های سوزنده دارند . کمتر کسی ست که " بیدار " می شود . همه خوابیم و چراغ هایمان کم نور .
اطرافیانت را هم با توجه به چراغ درون شان انتخاب می کنی . با آن ها ارتباط برقرار می کنی . با آن ها " گرم " می شوی . می خندی . و وقتی چراغ های درون شبیه هم باشد ، یکدیگر را درک می کنیم . یکدیگر را می فهمیم .
تنها هستند آنهایی که چراغ درون شان زیاد از حد روشن است . " بیدارند " . چراغ های اطرافشان را نمی فهمند . کسی را مانند خود نمی بینند . از درون می سوزند . کسی نیست چراغشان را خاموش کند . نه آنها او را می فهمند و نه او آنها را . او تنها می ماند . بیدار است . می داند . می فهمد . " آگاه " است . از همه رانده می شود . خودش می ماند و چراغ درونش . و این آغاز همه چیز است : تنها شدن . با خودش خلوت می کند و از پس همین خلوت کردن ها همه چیز می آید : شناخت ، عشق ، هنر ، عرفان ، ... .
او به اوج می رسد . در حالی که چراغ درونش در حال سوختن است . و یک جایی ، یک لحظه ای ، یک آن چراغ درونش آرام آرام خاموش می شود ... .

فداکاری !

2011-03-10T15:29:00.001+03:30

آدم های شهر

2011-03-02T15:27:00.001+03:30

ای پسر دبیرستانی ای که هر روز از مسیری که رد می شوم می بینمت ! ای تویی که کفش های اسپرت قشنگی می پوشی با یک پلیور آجری رنگ ِ مرتب و تمیز ، با یک شلوار جین آبی آسمانی ، با یک کوله ی به گمانم کرمی ! ای کسی که هر روز صبح توی تاکسی سرم را می چرخانم و تا آخر مسیر نگاهت می کنم ! ای تویی که دست دختری هم سن و سال خودت را می گیری و صبح ها با هم { به گمانم } به مدرسه می روید ! ای تویی که با آرامش و لبخند خاصی راه می روی ! ای تویی که نگاه سنگین رهگذران و اخم هاشان به هیچ کجایت نیست ؛ که انگار خوشبخت ترین فرد هستی ! با تو هستم ! خوش به حالت .

همین .

2011-02-23T15:24:00.004+03:30

دیدی آخر شبی میان دودلی و خیال های رنگارنگ گم ات کردم ؟ دیدی چه زود گم شدی در آن همه امید و آرزو ؟ آن شب باران نمی آمد . هوا عاشقانه نبود . زمین چیز عجیب و غریبی نداشت . همه چیز معمولی بود . مادرم داشت در آشپزخانه خاله بازی می کرد . پدرم داشت در گذشته ، در دشت های زاگرس ، خواب های خوب می دید و خواهرم ، به عمق معنای " سلام " می اندیشید . همه چیز عادی بود .

تو رفتی . خیلی ساده . بی خداحافظی . من هم حتی دیگر دل تنگت نشدم . اشک نریختم . هرگز ! انگار که گنجشکی آمده باشد کنار پنجره و بعد پر کشیده باشد . بعد از آن همه امید و آرزو و خیال های رنگارنگ و دست نیافتنی ...

فراموش شدی . کسی جایت را گرفت . کسی که از تو بهتر بود . و اگر نبود حتماً دل تنگت می شدم . خاصیت " آدم بودن " همین است . همین .

فقط نوشتم که یادم بماند . اولین م بودی . اولین ها هیچ گاه فراموش نمی شوند . برو . سلامم را برسان به خیال های رنگارنگ ، به آرامش ، به معصومیت . وقت رفتن ، لبخند های قشنگت را هم یادت باشد ببری . دیگر نیازم نمی شوند ... .

2011-02-20T15:22:00.000+03:30

به خودم :

maybe one day isn't very good but there are good things in it

پ.ن 1 : بنفش ِ سیر !
پ.ن 2 : اسفند است . اما اینجا یه دل سیر آسمان گریست .

پیرزن جوان

2011-02-17T15:21:00.002+03:30

از خواب پریده بود . حس کرد زمین دور سرش می چرخد . اتاق بوی گلهای زنبق می داد ؛ همان گل هایی که روی لباس خوابِ کهنه اش پلاسیده بود . مردی کنار دستش خرناس می کشید . ساعت سه و بیست دقیقه بعد از نیمه شب بود . سعی کرد دوباره همه چیز را به یاد بیاورد . خواب دیده بود . مادرش داشت موهایش را با حوصله می بافت . داشت غر می زد که مادرش موهایش را نکشد . دردش می آمد . مادر به او گفته بود که اگر موهایش را بکشد ، بافتِ مو قشنگ تر می شود . می شود عین موهای شهناز . لبخند سردی روی لب هایش نقش بست . شهناز چندین سال پیش مرده بود . بعد یادش آمد که به مادر گفته بود حس می کند زمین زیر پایش می لرزد . مادر به او گفته بود که نباید از این حرف ها بزند ؛ مردم می گویند دیوانه است . بعد یادش آمد که دخترکی شاد بود . می خندید . با پریوش بازی می کرد .

منگ شده بود . به اطرافش نگاه کرد . سرش سنگین شده بود . مرد همچنان خرناس می کشید . به این فکر کرد که چه شد که به اینجا رسید . چه شد که آن دختر شیطان و شاد یک آن به " پیرزنی " ضعیف و افسرده تبدیل شد . مادر هنوز داشت موهایش را می بافت . داشت دردش می آمد . ولی دیگر چیزی نگفت . فهمید که باید زیبا باشد . مهم نیست که دردش بگیرد . مهم این است که دیگران چه می گویند . این را مادر به او خوب آموخته بود .

مادر گفته بود که قرار است آن روز کسی بیاید و او را خوشبخت کند . دلش غنج می رفت . دلش می خواست به پریوش فخر بفروشد . دلش می خواست دخترکی خوشبخت باشد . آن شخص آمد . مادر گفته بود که این همان کسی است که تو را خوشبخت می کند . دختر با او رفت تا خوشبخت شود .

مرد خرناس می کشید . حس کرد حالش به هم می خورد . خودش را کشان کشان به کنار پنجره رسانید . اتاق دیگر حتی بوی زنبق های پلاسیده هم نمی داد . زمان کند پیش می رفت . پیرزن تصمیمش را گرفت . اگر چه دیر شده بود ، اما دلش دیگر خرناس و بوی پیازداغ نمی خواست . در پنجره را باز کرد . سرش را برگرداند و به مردی که قرار بود خوشبختش کند نگاه کرد . مصمم تر شد . لحظه ای کنار گل های پیچک بالکن ایستاد و بعد خودش را رها کرد ...

لحظه ای بعد دخترکی با موهایی بافته روی آسفالت خیابان پلاسیده بود ؛ مثل گل های زنبق روی لباس خواب ... و آن بالا ، در اتاق ، مردی هنوز داشت خرناس می کشید . مردی که قرار بود خوشبخت ش کند ... .

2011-02-16T15:13:00.002+03:30

اصلا مزه اش به همین است . این که من با عشق ببافم و تو گردنت بیندازی . گرهِ کلاف ها را با حوصله از هم باز کنم . با عشق . بعد بنشینم و از آهنگ های نوستالژیک و خاطره انگیز گوش بدهم و ببافم . تعجب می کنی ؟ از این که موقع بافتن این قدر صبورم ؟ منی که حوصله این کارها را ندشتم ؟ منی که سرم در کتاب بود و هنوز طعم زنانگی کردن را نچشیده بودم ؟ قشنگ است . نه ؟ این که هی ببافم و هی حواسم پرت شود به تو که وقتی گردن ات بیندازی ، چه می شوی ... بعد هی بشکافم که دیرتر تمام شود این حس قشنگی که جان ناآرامم را آرام می کند . دوست دارم این حس زیبا را .

شال را گردن ات بینداز . هوا سرد است . همه چیز سرد است . سردت می شود . دردت به جانم ... .

2011-02-12T15:10:00.001+03:30

ثانیه هایم وقف تلاش برای روزی که آسوده بایستم رو به روی خوشبختی و به آن خیره شوم ؛ سبک ، راحت ، آسوده .

و موهایم در باد رها باشد ...

ایمان دارم آن روز می آید .

کمپانی هیولا

2011-02-06T14:35:00.006+03:30

مایک :

" هِی سالی ، من گاهی اوقات خیلی رومانتیک میشم ؛ فکر کنم بهتره با خودم ازدواج کنم ! " *

* از دیالوگ های به یاد ماندنی " کمپانی هیولا " / محصول سال 2001

2011-02-02T14:33:00.000+03:30

او {ی ِ تو } خوب است
تو { یِ من } خوبی
من { هم } خوبم ...

2011-01-27T14:32:00.000+03:30

گاهی به ساده بودن خودم خنده ام می گیرد . به این که هنوز احساسات کودکی هایم را دارم . به اینکه هنوز خریدن ساعت دسته چرم ، بدلی جات ، کتاب و ... ذوق مرگم می کند . به اینکه هنوز خریدن این چیز ها می تواند برایم یک روز شاد و قشنگ درست کند . چه بهتر که آن روز پنج شنبه باشد و من هم عاشق این روز .
خب قبول دارم که خوره ی ساعتم . ولی هر بار از خریدن ساعت بیشتر ذوق می کنم . امروز یک ساعت دسته چرم صفحه سفید گرفته م . از عصر تا حالا چندین بار عین بچه ها نگاهش کردم . هی بستمش به دستم . هی ذوق کردم . کودکی هفت ساله می شدم که از خوشحالی می خواست پَر بکشد ...

2011-01-22T14:30:00.000+03:30

یعنی بدتر از این هم می تواند باشد که در یک مکان عمومی بند نازنین س/و/ت/یَ/نت باز شود ؟!
تا به خانه برسی ، انواع و اقسام تیک های عصبی را رفتی .
و چه عذاب الهی (!) بدی می تواند باشد .

تنها دو بار زندگی می کنیم ؟

2011-01-21T14:20:00.003+03:30

( توی اتوبوس / سیامک و شهرزاد )

شهرزاد - کاراتون خوب پیش می ره ؟

سیامک - اِی ...

شهرزاد - خیلی خوبه آدم کارایی که دوست داره بکنه . نه ؟

سیامک - آره ... بد نیست .

شهرزاد - چی بد نیست ؟ خیلیم عالیه آدم هر کاری دوست داره بکنه . من خودم بهترین وقتای زندگیم موقع هایی بوده که هر کاری دوست داشتم کردم . البته ... من همیشه هر کاری که دوست دارم میکنم .

سیامک - همیشه ؟

شهرزاد - آ..ره

سیامک - هر کاری ؟

شهرزاد - آره خب .

سیامک - یعنی همه کاری ؟

شهرزاد - نه که همه کاری . هر کاری که امکانش باشه .

سیامک - اگه نباشه ؟

شهرزاد - خب ... همه ی سعی مُ می کنم . ولی نشدم نشد .

( سکوت )

سیامک - تو تنهایی ؟

شهرزاد - آره

سیامک - یعنی تنهایی زندگی می کنی ؟

شهرزاد - آره خب . گفتم که . پدر و مادرم تو یه جزیره ...

سیامک - آره آره . درسته . { مکث می کند } امشب میایی خونه من ؟

شهرزاد - { با خنده } چی ؟! خونه ی تو ؟

سیامک - آره .

شهرزاد - آخرش من نفهمیدم تو خیلی پَپَه ای یا خیلی پدرسوخته .

سیامک - مگه نگفتی هر کاری که دوست داری می کنی ؟

شهرزاد - چرا ... گفتم . گفتم هر کاری که دوست دارم می کنم . ولی ... این اون کاری نیست که دوست داشته باشم .

سیامک - یعنی هیچ وقتم دوست نداشتی ؟

شهرزاد - شاید ... یه وقتی دوست داشتم . ولی الآن نه .

سیامک - الآن چی دوست داری ؟

شهرزاد - بگم ؟!

سیامک - آره . بگو .

شهرزاد - الان ... دوست دارم ... عروسی کنم !

سیامک - { اتوبوس را نگه میدارد }

شهرزاد - منظورت اینه که من پیاده شم ؟ اینو ! چقدم خودشو تحویل می گیره . من گفتم می خوام عروسی کنم . ولی نه با تو . مثل اینکه من شاهزاده م ها ! برو . برو از این ور برو . نه نرو . من همین جا پیاده میشم .

سیامک - اینجا ؟

شهرزاد - { با لبخند } آره الآن یادم افتاد این جا یه کاری دارم . { از اتوبوس پیاده می شود } بابت کوله بازم ممنون .

سیامک - { با اکراه } خواهش می کنم .

شهرزاد - { توی اتوبوس را نگاه می کند و با لبخند می گوید : } این دفعه دیگه مطمئن باشین هیچ چی جا نمونده . شب بخیــــر ! { در اتوبوس را می بندد و می رود }

سیامک - { شماره شهرزاد را از موبایلش حذف می کند و می رود }

* فیلم داستان جالبی دارد . اگر آن را ندیده اید ، بخوانید .

2011-01-20T14:16:00.000+03:30

" تهِ خستگی ها خواب است ؛ موقتی یا ابدی ...* " (+)
* با تشکر از جیمز !

نام ت "تو"ست ؟

2011-01-19T14:11:00.002+03:30

1
تو از صبح آغاز می شوی . از همان لحظه که چشم باز می کنم . خب چشم که باز می کنم رو به رویم صحنه خیلی زیبایی نیست . فوقش یک سقف صورتی کمرنگ است . یا اگر به پهلو خوابیده باشم یه مشت خرت و پرت است که دور و بر خودم جمع کرده ام . از همان لحظه همه چیز آغاز می شود . تو لبخند می زنی . من هم .
2
وقتی با کسی حرف می زنم می روی . محو می شوی . خب عجیب نیست . آدم ها سرگرمم می کنند و دیگر نمی توانم با خودم باشم . در خودم غرق شوم . در تو .
3
لحظه های زیبای زندگی ام پیدایت می شود . وقت شعر خواندن : سهراب خواندن ، حافظ خواندن ، فروغ خواندن .... وقت موسیقی گوش دادن . وقتی همایون می خواند : این بار من یکبارگی در عاشقی پیچیده ام ... وقتی قمیشی می گوید : من فقط عاشق اینم پشت پنجره بشینم /حواست به من نباشه / دزدکی تو رو ببینم . وقتی راب کاستلو woods of chaos را می نوازد . من گم می شوم در حجم سبز این آهنگ ... و به دستان تو فکر می کنم . به زمستان . دردت به جانم سردت نشود ... ؟
4
می دانی ؟ دلم برایت تنگ می شود وقتی باران می آید . وقتی برف می آید . وقتی غروب می شود . وقتی هوا سرد می شود . وقتی دستانم مظلومانه و تنها می خوابند . همیشه دل تنگت می شوم . خب نه اینکه از چهره ام معلوم باشد . نه ! من همیشه می خندم . می خندم . اما کسی چه میداند چه می کشم . آدم تنها از چهره اش زار می زند که تنهاست . نیازی به گفتن نیست . حتی اگر همه ی عمر هم بخندی ، هنوز هم چهره ات " طرح ظریف تنهایی " را دارد .
5
حتی الآن هم دارم به تو فکر می کنم . امروز که زندگی هیچ چیز زیبا و شاعرانه ای ندارد . نه هوا بارانی است و نه برف است . فقط دو تا یاکریم مسخره ی لوس روی سیم برق کنار هم نشسته اند . یکی شان راحت و آرام به دیگری تکیه داده و چشمش بسته است . فقط نمی دانم چرا من گریه ام گرفته است ...
همین .

فقط کمی خسته ام

2011-01-18T14:10:00.002+03:30

1
ما در یک خانه زندگی می کنیم . در یک مکان . من ، مادر ، خواهر و پدر . جسم مان کنار هم است . با هم حرف می زنیم . گاهی ، فقط گاهی " با هم " می خندیم و البته بیشتر هم غرغر می کنیم . از چی ؟ مگر به هم نزدیک نیستیم ؟ مگر کنار هم نیستیم ؟ مگر یک " خانواده " نیستیم ؟
2
و من یادم نیست آخرین بار کِی با هم فیلم دیدیم .
همیشه به تنهایی فیلم می بینم ، غذا می خورم ، با خودم حرف می زنم ، با خودم می خندم .
3
تنها گهگاهی برای غذا خوردن کنار هم هستیم . اما آن موقع هم می دانم که پدر به این فکر میکند که کِی کارکردن تمام می شود ، مادر به مرغ های پاک نشده ی توی آشپزخانه فکر می کند ، خواهرکِ تازه بالغ شده به حرف های پنهانی همکلاسی هایش فکر می کند و من هم به یک عالمه کارهای انجام نشده ... در حالی که کنار هم داریم غذا می خوریم . کسی حواسش به اطرافش نیست .
4
و پدر همیشه سنگ های ریز توی پلو را پیدا می کند . انگار همه ی سنگ های ریز پلو تنها توی بشقاب او می روند . اما من ، خواهر و مادر متوجه سنگ ها نمی شویم . شاید غرق تریم ...
5
و بقیه " رفت و آمدها " و " برخورد ها " هم همینطور است . در تاکسی ، در مترو ، در دانشگاه ، در مطب ، در اداره و ... . همه غرق شده ایم . تنها صورتک به چهره داریم با یک لبخند مصنوعی ِ به ظاهر زیبا . و کسی چه میداند در درون آشفته مان چه خبر است . هر روزمان همین است . فکر و خیال ... فکر و خیال ... به یک ساعت بعد ... به بعد از ظهر ... به فردا ... به آینده . تنها خودمان را سر کار گذاشته ایم .

نخست ...

2011-01-17T14:07:00.001+03:30

گاهی ویارش می گیرد که بنویسد ؛ از هر چیزی که به ذهنش می رسد .